INHOUDSOPGAVE
Wat is het?
Lipofilling is een techniek die wordt toegepast binnen de esthetische geneeskunde en bij verjongende behandelingen.
Volumeverlies in het gezicht, vooral rond de ogen, is een belangrijk onderdeel van het verouderingsproces en ontstaat door verplaatsing en afname van het onderhuidse vetweefsel.
Lege of ingevallen delen van het gezicht kunnen worden opgevuld met een vettransplantatie, ook wel lipofilling, lipotransfer of lipostructuur genoemd, of met andere soorten fillers.
Bij lipofilling wordt een bepaalde hoeveelheid lichaamseigen vetweefsel van een donorgebied naar een ontvangstgebied overgebracht om specifieke esthetische onregelmatigheden te corrigeren.
Ondanks de ogenschijnlijke eenvoud is lipofilling een volwaardige chirurgische ingreep voor het modelleren van specifieke lichaamsdelen, met name het gezicht.
De resultaten kunnen wisselend en moeilijk voorspelbaar zijn. In verschillende onderzoeken werd binnen één jaar een resorptie van 30% tot 70% gemeld 1.
Door de jaren heen zijn verschillende methoden voor het oogsten, verwerken en injecteren van vet ontwikkeld. De ervaring van de arts speelt daarom een belangrijke rol bij het beperken van snelle vetresorptie.
Zoals bij iedere chirurgische ingreep worden de resultaten van lipofilling beïnvloed door de gekozen techniek, de uitvoering en de ervaring van de chirurg.
Indicaties
Bij verjonging van het gezicht kan lipofilling geschikt zijn voor mensen met:
- diepe huidplooien en rimpels;
- neus-lippenplooien;
- volumeverlies rond de ogen;
- donkere kringen onder de ogen die correctie vereisen.
Dezelfde techniek kan als alternatief voor synthetische fillers worden gebruikt om de jukbeenderen en het gebied rond de lippen te modelleren.
Lipofilling kan ook worden gecombineerd met een ooglidcorrectie en worden toegepast bij neuscorrecties, borstvergrotingen en bilvergrotingen.
Het theoretische voordeel ten opzichte van synthetische fillers is de volledige biocompatibiliteit, omdat het vetweefsel afkomstig is van de patiënt zelf.
Vetweefsel heeft vrijwel ideale eigenschappen als vulmateriaal: het integreert van nature in de weefsels, is lichaamseigen en is 100% biocompatibel.
Vettransplantaten hebben niet alleen een vullende werking, maar mogelijk ook regeneratieve eigenschappen door de aanwezigheid van stamcellen in het vetweefsel.
Minder traumatische oogstmethoden lijken de levensvatbaarheid van vetcellen en de overleving van het transplantaat beter te behouden. Voor de verwerking van vet lijkt centrifugeren op lage snelheid de voorkeur te hebben boven centrifugeren op hoge snelheid, scheiding door zwaartekracht of filtratie 2.
Vet is een actief en dynamisch weefsel dat uit verschillende celtypen bestaat, waaronder adipocyten, fibroblasten, gladde spiercellen, endotheelcellen en adipogene voorlopercellen, ook wel preadipocyten genoemd. De levensvatbaarheid van deze cellen is belangrijk voor het behoud van het resultaat.
Een belangrijke beperking van lipotransfer is dat de beschikbare hoeveelheid vet rechtstreeks afhangt van de vetreserves van de patiënt. Zeer slanke mensen zijn daarom niet altijd geschikte kandidaten.
Behandeling
Bij lipofilling wordt eerst vetweefsel met liposuctie uit een donorgebied verwijderd. Vervolgens wordt het vet verwerkt en in het ontvangstgebied ingebracht om onregelmatigheden te corrigeren of volume toe te voegen.
Wanneer het getransplanteerde vet in contact komt met goed doorbloede weefsels, kan het overleven en een duurzaam esthetisch resultaat geven.
De buik is het meest gebruikte donorgebied voor lichaamseigen vet. Daarna volgen het gebied rond de heup, de binnenzijde van de bovenbenen en de binnenzijde van de knieën.
Een van de beperkingen van lipofilling is het percentage van het getransplanteerde vet dat in het ontvangstgebied overleeft. Het overige deel wordt door het lichaam geresorbeerd en omgevormd.
De werkzaamheid hangt vooral af van:
- beschadiging van de vetcellen tijdens het opzuigen en centrifugeren, waardoor hun levensvatbaarheid en overleving afnemen;
- de doorbloeding van de weefsels waarin de cellen worden geïnjecteerd.
Afstervende cellen geven cytokinen af en trekken macrofagen aan. Deze stimuleren groeifactoren en spelen een rol bij het herstel van beschadigd weefsel. Ook beschadigde adipocyten kunnen daardoor bijdragen aan een fibrotische reactie als gevolg van ontsteking.
Dit helpt verklaren waarom lipofilling vooral nuttig kan zijn voor kleine onregelmatigheden in duidelijk begrensde anatomische gebieden.
De ingreep wordt doorgaans poliklinisch uitgevoerd, duurt enkele minuten tot ongeveer één uur en vindt meestal plaats onder plaatselijke verdoving.
In sommige gevallen is algehele anesthesie nodig en kan een opname noodzakelijk zijn.
De kosten van lipofilling hangen af van het type ingreep en zijn doorgaans hoger dan die van minder ingrijpende cosmetische behandelingen. Als richtprijs geldt ongeveer 500 tot 4.000 euro.
Herstel
Door de relatief beperkte invasiviteit verloopt het herstel meestal zonder ernstige complicaties en wordt het doorgaans goed verdragen.
Een elastisch drukverband rond de donorgebieden helpt zwelling en bloeduitstortingen te beperken. Eventuele napijn kan door de arts met geschikte medicatie worden behandeld.
Ook de ontvangstgebieden kunnen gezwollen en gevoelig zijn. Deze klachten nemen doorgaans in de loop van enkele weken geleidelijk af.
Resultaten
De resultaten worden meestal binnen enkele dagen zichtbaar, al zijn soms meerdere behandelingen nodig.
De duurzaamheid hangt af van het succes van de techniek, vooral van de hoeveelheid vetweefsel die na de transplantatie overleeft en voldoende voeding uit het weefsel van het ontvangstgebied krijgt.
Complicaties
Complicaties zijn doorgaans mild, zeldzaam of tijdelijk en kunnen bestaan uit:
- onderhuidse bloeduitstortingen;
- hyperpigmentatie;
- asymmetrie;
- onregelmatigheden van de huid;
- het ontstaan van keloïdlittekens.
